Verzamelde Mazen – Collective Loopholes
-
Geweest
De tentoonstelling Verzamelde Mazen – Collective Loopholes onderzoekt op een even zo speelse als serieuze manier verschillende kanten van Museum IJsselstein en haar collectie van IJsselsteins erfgoed.
We kennen musea als instituten die verwerven, behouden, onderzoeken en presenteren. Ze verzamelen en verzamelen, en hun verzameling groeit en breidt zich in de loop van de tijd uit. Maar hoe komt een museum eigenlijk tot een collectie, wie onderhoudt deze collectie en wie vult deze aan? En als musea maar een fractie van hun collectie kunnen laten zien, waar wordt de rest dan bewaard? Is alles dat in een museum wordt bewaard automatisch een collectiestuk? Hoeveel plicht heeft een museum om ‘het echte’ verhaal te vertellen en wat is hierin de rol van fictie?
De deelnemende kunstenaars nemen allen hun eigen weg op zoek naar hun ingang tot het museum. In sommige gevallen banen zij zich letterlijk een weg door de ramen van het museum, of proberen zij lacunes in de collectie op te vullen om zichzelf zo tot (tijdelijk) onderdeel van de geschiedenis van IJsselstein te maken. En als iets eenmaal onderdeel is van een museumcollectie, kun je er als museum dan nog vanaf komen? Andere kunstenaars benadrukken de verschillende tijdsstromen die in een museum samenvallen: de relatieve logheid van een instituut tegenover de relatieve vluchtigheid van een bezoek. Het kloppende, op sommige plekken wat stoffige hart van dit collectie-onderzoek bevindt zich midden in het museum, vanuit waar de verschillende kunstwerken zich uitbreiden zowel binnen als buiten het museum. Lange tijd aan het zicht onttrokken collectiestukken vinden zich terug in de tijdelijkheid van een postercampagne, en fictieve verhalen verspreiden zich al fluisterend een weg door de stad.
Verschillende systemen binnen het museum
Deze tentoonstelling is een vervolg op het project Proposition 2: Making a Salad – onderdeel van Empathie | Geen mens is een eiland – waarbij kunstenaars met hun eigen werk reageerden op de collectiepresentatie van het museum. In Verzamelde Mazen – Collective Loopholes nemen de kunstenaars de verschillende stromen en systemen binnen het gebouw verder onder de loep.
Verzamelde Mazen – Collective Loopholes is een samenwerking tussen Caz Egelie, Tim Hollander, Zwaantje Kurpershoek, Alina Lupu, Ruben Planting, Lisa Sudhibhasilp, Martha Thissen en Samantha Vlaming.
Deelnemende kunstenaars
-
Caz Egelie
Door te verwijzen naar de kunstgeschiedenis en gebruik te maken van ongebruikelijke manieren van produceren en presenteren, speelt Egelie een spel met echt en nep, feit en fictie, reproductie en ‘de handtekening van de kunstenaar’.
-
Zoë Tim Hollander
In hun werk reflecteert Hollander vanuit een eigen perspectief afwisselend concreet, abstract, kritisch en poëtisch op de taal, regels, omgang en presentatie van hedendaagse kunst en tentoonstellingen.
-
Zwaantje Kurpershoek
Wat bepaalt nu of een stuk in het museum belandt? Wanneer behaalt een object collectieve waarde? En wat voor invloed heeft de fysieke vorm van een object, naast wat het inhoudelijk representeert, op de waarde ervan? Deze vragen vormen een uitgangspunt voor Zwaantje Kurpershoek.
-
Alina Lupa
Alina Lupa is een postconceptuele kunstenaar met een interesse in de onzekere leef- en werkomstandigheden van zowel kunstenaars als arbeiders. De twee werken die Lupu maakte voor de tentoonstelling zijn opgedragen aan het grotendeels onbezoldigde personeel van Museum IJsselstein en verwijzen naar de identiteit van het museum in transitie.
-
Ruben Planting
Wanneer je even niet oplet verandert je nieuwe auto in een kapotte auto. Ruben Planting gaat door middel van taal en beeld op een verhalende manier op zoek naar houvast in een steeds veranderende wereld.
-
Lisa Sudhibhasilp
De geschiedenis van IJsselstein komt tot leven in de nieuwe tentoonstelling Verzamelde Mazen – Collective Loopholes van Museum IJsselstein. Een van de deelnemende kunstenaars, Lisa Sudhibhasilp, haalde hiervoor ‘vergeten’ voorwerpen uit het museumdepot. Ze maakte er sculpturen bij en liet het geheel fotograferen door Roos Quakernaat. Het resultaat liet ze als poster afdrukken, juist om buiten het museum te laten zien.
-
Martha Thissen
In Welcome to my Magic World – Lady in Yellow, a Play, een korte video van 10:50 minuten, nodigt Thissen ons uit in een door haar gecreëerde wereld. Dromerige en vervreemdende beelden worden afgwisseld met onder andere scenes die zich afspelen in een theaterzaal en in de depotruimte van Museum IJsselstein.
-
Samantha Vlaming
In de installatie Instrument for measuring time (2021) rolt een bal uiterst langzaam van een helling door het museum. Het bedrog van de langzame bal prikkelt de raadseloplossende geest.
Deze kunstenaars waren al eerder bij MIJ
Proposition 2: Making a Salad was te zien tijdens Geen mens is een eiland.