Heimwee naar de ‘goede oude tijd’, ken je dat gevoel? Het wordt aangewakkerd door herinneringen, voorwerpen en verhalen van vroeger. Ze maken je ervan bewust dat alles verandert, niets voor eeuwig is, hoe graag je het ook zou willen. En wat eigentijds is kan weer de archeologie van de toekomst worden, waar mensen straks met nostalgie naar kijken. 

Uitgelichte collectiestukken

Willem Koekkoek

Zonnig stadsgrachtje in IJsselstein, ongedateerd, ca. 1870, geschilderd in de stijl van de Romantiek. 

Rond 1870 schilderde de Amsterdammer Willem Koekkoek (1839-1895) dit romantische stadsgezicht. Het is de Haven, een smalle gracht in het oude IJsselsteinse stadshart. Op de achterkant heeft de schilder geschreven: ‘Stads(…) IJsselstein vervaardigd door mij W. Koekkoek, ’s Graven(…)’.  

Willem Koekkoek was zoon van de marineschilder Hermanus Koekkoek sr. Hij kwam uit een echt schildersnest en specialiseerde zich als enige binnen de familie in het Hollandse stadsgezicht. Zijn idyllische oud-Hollandse stadsgezichten zijn een combinatie van historische reconstructie en fantasie. Het grachtje en een aantal huizen op het schilderij zijn nog te herkennen, als je over de Havenstraat in de richting van het museum loopt.  

Zoë Tim Hollander

0ooOO (Low Hanging Fruit), 2020

Installatie met rekwisieten uit de oude vaste collectiepresentatie van Museum IJsselstein. 

Vanaf de 19e eeuw wordt de fruitteelt heel belangrijk in en om IJsselstein. Boomgaarden met kersen, appels en peren gedijen goed op de rivierklei in deze streek. Hoewel veel van deze boomgaarden inmiddels plaats maakten voor woningbouw, wordt de fruittraditie in ere gehouden. IJsselstein is dé fruithoofdstad van Europa, met 2200 fruitbomen, waarvan meer dan 800 verschillende rassen in de openbare ruimte.  

Soms bevinden zich voorwerpen in het museum, rekwisieten, die gebruikt worden om een verhaal te verduidelijken. In de collectie bevinden zich een aantal manden met daarin plastic appels, peren en kersen om te laten zien dat deze vroeger gebruikt werden voor het presenteren van fruit. Zoë Tim Hollander gebruikt deze rekwisieten – die lager in de pikorde staan dan (historische) collectiestukken – en verheft ze tot kunstwerk. Het werk speelt met ons idee over vergankelijkheid. Haast niets is zo snel eindig als vers fruit.  

Lang nadat de historische manden van wilgentenen verloren zijn gegaan, bestaan de plastic appels, peren en kersen nog. Misschien bevindt het werk van Hollander zich dan wel in een nieuwe collectie als een historisch collectiestuk dat verwijst naar een tijd waarin men nog met plastic werkte. In die zin is het werk van Hollander een modern stilleven. Zoals schilders van de zeventiende-eeuwse stillevens – verzameld in menig belangrijk museum – ook al verwezen naar vergankelijkheid en eindigheid van het bestaan.