Geen mens is een eiland, schreef dichter John Donne. Niemand staat dus op zichzelf. We zijn allemaal kind van onze ouders en voorouders. Zo reikt onze verbondenheid ver terug in de tijd. Hoe verbonden voel jij je met plekken in deze tijd? In welk landschap voel jij je thuis en bij welke mensen? En welke tradities horen daar bij? 

Uitgelicht collectiestuk

PolakVanBekkum

Speciaal voor tentoonstelling Mens Maakt Landschap Maakt Mens (2022) voegden PolakVanBekkum (Esther Polak en Ivar van Bekkum) een nieuw hoofdstuk toe aan hun doorlopende project Graaschoreografieën. Voor zo’n ‘graaschoreografie’ volgt het kunstenaarsduo een periode van 20 á 30 minuten grazende koeien, met aquarelpotlood op papier. Het resultaat lijkt – als je voor het eerst kijkt -abstract. Maar het werk bestaat, naast deze handgemaakte tekeningen van de graaspatronen van koeien, ook uit verhalende dagboeknotities en locatieschetsen, en is sterk beïnvloed door twintig jaar werken met GPS-technologie en de ontwikkeling van robottechnologie. Het resultaat is dus even abstract als realistisch. Het zijn verhalen over het tekenen zelf, over het grazen en de sociale interactie van koeien, die eigenlijk hetzelfde doen als mensen: bewegen, spelen, ruimte verkennen, op elkaar letten. Eerdere edities vonden plaats in de Zwitserse Alpen en op het Groningse vlakke land.

Bij het werk uit onze collectie hoort het volgende verhaal:

Dinsdag 28 juni | 14.20 – 14.55 uur 
Locatie: ten zuiden van de Gerbrandytoren, IJsselstein, Nederland. Koeien van biologische boerderij IJsseltap boerderij Kuyt. Kijkrichting: oost

“Ik voelde me vanmorgen nog heel naar en verdrietig en ik had er helemaal geen zin in. Evengoed op pad gegaan. Terwijl we de stad uit reden voelde ik me al beter. Toen we bij IJsseltap boerderij Kuyt aankwamen was een van de pinken, die voor het eerst buiten liepen, in de sloot geraakt. 

De boer stond tot zijn middel in de prut en probeerde met een stok het dier in een strategisch opgestelde veewagen te krijgen. Ondertussen vond hij tijd en aandacht om ons te wijzen waar de melkkoeien liepen, en hoe we daar konden komen: ‘via een onderdoorgang onder de Lagedijk Zuid kunnen ze zelf naar de melkrobot lopen. Jullie kunnen het best bij de radiotoren parkeren. En zo het land in lopen.’
We vonden onze weg en konden op het met elektrische draad afgezette pad gaan staan: midden in het weiland, maar zodat de koeien ons niet konden komen lastig vallen. 

Op de tekening zie je goed hoe ze aanvankelijk ons komen bekijken maar al snel hun aandacht verleggen naar een poeltje om te drinken, dan wel in de richting van de onderdoorgang/het tunneltje te vertrekken. Niet zozeer om zich te laten melken, vooral om daar de van de koelte te genieten. 

Tijdens het tekenen hoorden we het gemekker van slechtvalken die op de spankabels van de Gerbrandytoren zaten. Aan het einde van de tekendag zagen we op het pad van steltonplaten dat in de wei lag, diverse kadavers van duiven met goed leesbare ringen om de poten. Die avond kon ik een duivenmelker het droevige nieuws melden dat zijn dier daar lag. Volgens de wat verbolgen klinkende man zitten die valken daar ‘gewoon te wachten tot de duiven voorbij vliegen’. ‘Gebraden is heus niet nodig’, dacht ik er achteraan.”

  

50 × 70 cm (liggend), aquarelpotlood Derwent inktens Saddle Brown nummer 1740 Papier, Hahnemühle Britannia aquarelpapier 300 gr/m2. Water uit plantenspuit.

Ben je benieuwd hoe zo’n Graaschoreografie tot stand komt? Lees meer >>