Verbonden stad
-
Geweest
Een tentoonstelling over architectuur, thuisgevoel, verandering en aanpassing.
In onze zomerexpositie Verbonden Stad stonden we stil bij het doorlopend veranderende stadsbeeld. Wat doet dit met de bewoners? Deze tentoonstelling verkende (de samenhang tussen) architectuur, projectontwikkeling, identiteit en thuisgevoel, vergankelijkheid en het gegeven dat een plek nooit ‘af’ is. Je zag volop fotografie, videowerk en ruimtelijke installaties. De tentoonstelling was deels in het museum, deels in de IJsselsteinse kasteeltoren te zien.
Over de tentoonstelling
Verbonden Stad is de tweede wisseltentoonstelling die Museum IJsselstein in 2024 programmeert. Het is een ode aan de stad en haar bewoners, zowel IJsselstein als iedere andere stad. De tentoonstelling staat in het teken van de onvermijdelijke transformaties die een stad ondergaat en wat deze veranderingen betekenen voor de openbare ruimtes die ons verbinden. Gentrificatie – waarbij oude buurten worden opgeknapt, waardoor de huis- en huurprijzen omhooggaan en de oorspronkelijke bewoners het niet meer kunnen betalen om er te wonen – is een veelbesproken onderwerp in dit kader. Maar ook ingrijpende renovaties, nieuwe woonwijken, infrastructurele wijzigingen: een stad is altijd in beweging en ‘het stadsbeeld’ is nooit af. Daarbij dient zich vooral de vraag aan: hoe verhoudt de mens zich tot het veranderende stadslandschap? Gaan stadsplanning en identiteit hand in hand? Of, anders uitgedrukt: Hoort deze stad bij mij? Wat betekenen bepaalde veranderingen voor mij? Hoe geef ik mijn eigen omgeving vorm?
Deze expositie verkent de link tussen stad en stedeling, buurt en buurtbewoner, maar ook de balans tussen transformatie en thuisgevoel. De tentoonstellingsbezoeker treft een grote diversiteit aan kunstvormen, zoals fotografie, video en installaties.
Kunstenaars
-
Moayad Alhariry
Stel je voor dat je halsoverkop gedwongen bent je thuis te verlaten en uit nood een beslissing moet nemen over je volgende bestemming. Wat neem je mee? Wat laat je achter? Hoe nabij is de wanhoop?
-
Marcel van den Bergh
De wereld verandert continu en dat doet iets met de mens. Het werk van Marcel toont de samenleving in herkenbare alledaagsheid. Want juist in dat alledaagse huist de essentie van het menselijk leven.
-
Willem Besselink
De werken Metselwerk Toren en Metselwerk Moiré fascineren vanwege de veranderende aard ervan. De structuren lijken te veranderen wanneer je er beter naar kijkt, of eromheen beweegt. Opeens neem je ook de ruimtes ertussen waar.
-
Scott Gorman
Scott is een autodidact, autonoom fotograaf. Landschap en stedelijke ruimte vormen zijn speelveld. Zijn Britse roots zorgen ervoor dat hij al van jongs af aan bezig is met wat ‘thuis’ is, en oog heeft voor wat kenmerkend is voor een bepaalde plek. Op welke manier beïnvloedt je omgeving je identiteit?
-
Ira Grünberger
Space of a Space Reminiscing (of te wel: ‘ruimte voor een ruimte die herinneringen ophaalt’) is een uiting van het samenspel tussen geheugen en materie. Deze installatie is specifiek voor deze plek en dit moment, mede omdat jij nú hier staat als toeschouwer. De druppelende azijn creëert doorlopend een nieuw resultaat.
-
Jules Pablo Janssen
Van jongs af aan voelt Jules Pablo Janssen (1997) zich aangetrokken tot het oude Amsterdam, het Amsterdam waar meer mocht, en vooral meer kon. Daar waar nog niet alles vast stond en een eigen plekje had. Jules groeide op in het oostelijk havengebied, waar hij met zijn vader van boot naar boot ging. Zelf zegt hij daarover: ‘We leefden in rommel, maar ook in vrijheid, waar je dingen zelf mocht bepalen.’
-
Bart Lunenburg
Het werk van Bart is lijkt op het eerste gezicht formalistisch en ritmisch, vol architectonische vormen, maar gaat uiteindelijk over de relatie tussen geometrie en menselijkheid. Bart maakt alles zelf, met de hand, dus als je beter kijkt zie je dat het helemaal niet zo rechtlijnig en perfect is. Er zijn hulplijntjes zichtbaar. Bart wil soms wel perfectie, maar dat lukt niet altijd en dat is goed. Want dat zegt ook iets. Zijn werken gaan namelijk namelijk niet over de architectuur zelf, maar over de sociale laag, hoe mensen met een gebouw en de omgeving omgaan. Gebouwen gaan over ons.
-
Amber Meekel
‘Naarmate ik ouder werd merkte ik de kloof tussen stad en platteland steeds meer op, en zo dus ook de verschillen in mijn familie. Mijn werk Metamorphosis of the Thistle gaat dan ook over deze kloof, de cultuurverschillen, in mijn familie, en over de verbinding die ik met ze voel maar ook weer helemaal niet. Het gaat over hoe ik mij soms meer verbonden voel met de natuur dan met de mens.’
-
Nadja Schlenker
Nadja speelt met jouw verwachting als kijker. Haar objecten doen zich voor als een ander materiaal. Het lijkt steen, maar is gemaakt van hout, schuim en papier. Ze gebruikt de materiële aspecten van objecten om ons aan het denken te zetten over hoe we onze omgeving waarnemen. Hoe vaak loop je niet door je omgeving zonder dat je die echt waarneemt? Maar met open ogen zie je hele andere dingen. Of raak een object eens aan. Hoe voelt het? Klopt wat je ziet bij wat je voelt?