Verzamelde Mazen – Collective Loopholes

jan 28

Binnenkort te zien

Verzamelde Mazen - Collective Loopholes 

Museumcollectie door de ogen van kunstenaars

Verzamelde Mazen - Collective Loopholes 

Zodra het weer kan t/m 26 september 2021

De tentoonstelling Verzamelde Mazen – Collective Loopholes onderzoekt op een even zo speelse als serieuze manier verschillende kanten van Museum IJsselstein en haar collectie van IJsselsteins erfgoed. 

We kennen musea als instituten die verwerven, behouden, onderzoeken en presenteren. Ze verzamelen en verzamelen, en hun verzameling groeit en breidt zich in de loop van de tijd uit. Maar hoe komt een museum eigenlijk tot een collectie, wie onderhoudt deze collectie en wie vult deze aan? En als musea maar een fractie van hun collectie kunnen laten zien, waar wordt de rest dan bewaard? Is alles dat in een museum wordt bewaard automatisch een collectiestuk? Hoeveel plicht heeft een museum om ‘het echte’ verhaal te vertellen en wat is hierin de rol van fictie? 

De deelnemende kunstenaars nemen allen hun eigen weg op zoek naar hun ingang tot het museum. In sommige gevallen banen zij zich letterlijk een weg door de ramen van het museum, of proberen zij lacunes in de collectie op te vullen om zichzelf zo tot (tijdelijk) onderdeel van de geschiedenis van IJsselstein te maken. En als iets eenmaal onderdeel is van een museumcollectie, kun je er als museum dan nog vanaf komen? Andere kunstenaars benadrukken de verschillende tijdsstromen die in een museum samenvallen: de relatieve logheid van een instituut tegenover de relatieve vluchtigheid van een bezoek. Het kloppende, op sommige plekken wat stoffige hart van dit collectie-onderzoek bevindt zich midden in het museum, vanuit waar de verschillende kunstwerken zich uitbreiden zowel binnen als buiten het museum. Lange tijd aan het zicht onttrokken collectiestukken vinden zich terug in de tijdelijkheid van een postercampagne, en fictieve verhalen verspreiden zich al fluisterend een weg door de stad. 

De tentoonstelling is een vervolg op het project Proposition 2: Making a Salad - onderdeel van Empathie | Geen mens is een eiland - waarbij kunstenaars met hun eigen werk reageerden op de collectiepresentatie van het museum. In Verzamelde Mazen – Collective Loopholes nemen de kunstenaars de verschillende stromen en systemen binnen het gebouw verder onder de loep. Verzamelde Mazen – Collective Loopholes is een samenwerking tussen Caz Egelie, Tim Hollander, Zwaantje Kurpershoek, Alina Lupu, Ruben Planting, Lisa Sudhibhasilp, Martha Thissen en Samantha Vlaming.

Terug in de tijd: de stad IJsselstein

IJsselstein kent een lange geschiedenis. Gijsbrecht van Amstel werd in de 13e eeuw heer van het kasteel en de omliggende boerderijen. Al rond 1310 kreeg IJsselstein stadsrechten. Tegenwoordig herbergt de stad belangrijke monumentale gebouwen zoals de Sint Nicolaaskerk met de renaissancetoren van architect Pasqualini. Willem van Oranje liet na zijn huwelijk met Anna van Egmond van Buren een stadhuis bouwen dat nog steeds het centrum van de stad siert. Doordat IJsselstein direct onder de oranjes viel en niet bij een van de gewesten hoorde, is het altijd een vrijstad geweest. Een plek van strijd, maar wel autonoom.  

In 2021 stelt Museum IJsselstein haar collectie en het cultureel erfgoed van IJsselstein centraal in twee tentoonstellingen.  De tweede tentoonstelling (dit najaar) zal gaan over de ‘collectie in de stad’ waarbij de architectuur van IJsselstein gekoppeld wordt aan een aantal hedendaagse kunstenaars wiens werk over architectuur gaat.  

 Tim Hollander | 0ooOO (Low Hanging Fruit) | 2020, Proposition #2: Making a Salad | Installatie met objecten uit de collectie van Museum IJsselstein

Foto: Jassir Jonis

Een tip van de sluier: wat kun je verwachten?

Alle deelnemende kunstenaars zullen elk aan een nieuwe installatie werken, die stuk voor stuk een plaats krijgen in ongewone expositieruimtes – uithoeken van het museum worden presentatieplekken, de openbare ruimte van de stad wordt benut. Misschien worden werken wel bij inwoners vanIJsselsteinthuis gepresenteerd. Hether-contextualiserenvan de museumcollectie staat hierbij centraal. Hoe kunnen we niet alleen de museumcollectie zien als de collectie waar mee te werken is in het museum, maar het ook uitbreiden naar (verzonnen) verhalen, gebeurtenissen en objecten (die zich nu in de stad bevinden)? Wat maakt dat iets wel of niet opgenomen wordt in een collectie? Waar liggen de (on)mogelijkheden van het verzamelen voor een instituut? Welke geschiedenissen worden belangrijk genoeg geacht, welke niet en wie bepaalt dat? Hoe is meer verwarring en subjectiviteit te brengen in iets fysieks en tegelijk zo immaterieels als een museumcollectie?  

Museum IJsselstein hecht bijzondere waarde aan samenwerking met lokale partijen. Gelijktijdig aan het project Verzamelde Mazen - Collective Loopholes, zal in samenwerking met de Historische Kring IJsselstein (HKIJ) een presentatie in het Kronenburgplantsoen worden gemaakt waarin er aandacht is voor de PasqualinitorenDaarnaast wordt in Coal.2 (een satellietlocatie van het museum, gerund door kunstenaar Wim van Sijl) een kleine tentoonstelling samengesteld met werk van Henk de Rooij. Deze expositie is 24/7 te bekijken door de ramen van het pand en de paardenstal van Coal.2 aan de Walkade, om de hoek van het museum.    

Het resultaat zal vanaf 17 april te zien zijn.
Je leest meer over Proposition #2: Making a Salad bij de beschrijvingen van de kunstwerken van Empathie | Geen mens is een eiland.

Caz Egelie | My most valued possesions (ghost version) | 2020, Proposition #2: Making a Salad | foto: Gert Jan van Rooij

>