Search Results for: sweet sweat

apr 28

Sweet Sweat – De Onkruidenier

Sweet Sweat

De Onkruidenier - Ongetemd

Sweet Sweat

Een project van de Onkruidenier in het kader van Ongetemd 


Kunstenaarscollectief de Onkruidenier bestaat uit Ronald Boer, Jonmar van Vlijmen en Rosanne van Wijk. Zij onderzoeken transformaties in de natuur en (daaruit volgend) de potentie van de mens om te evolueren. Hun kunstwerken komen vaak tot stand door veldwerk, bij voorkeur samen met lokale bewoners. Want zo komen de verhalen en geschiedenissen boven water, die essentieel zijn om de relaties tussen mens en natuur te begrijpen.  

In het kader van Ongetemd - Toekomstbeelden van mens en natuur is de Onkruidenier vanaf maart op zoek naar sporen van de zee in en rondom IJsselstein. De zee, in het hart van Nederland? IJsselstein zelf ligt redelijk hoog - gemiddeld 1 á 2 meter boven N.A.P. maar het omliggende landschap zou volledig onder water staan als de zeedijk en duinen ons niet beschermen. Inwoners van IJsselstein worden nauw betrokken bij dit onderzoek, waarvoor de Onkruidenier zo’n 8 maanden uittrektSweet Sweat als kunstwerk zal gaandeweg ontstaan en uitbreiden. 

Sweet Sweat in Museum IJsselstein (2020). Foto's: Alex van Empel

Video's

MIJ conservatoren Nikkie Herberigs en Amy Stenvert interviewden Ronald, Jonmar en Rosanne via videoverbinding. Dit resulteerde in de onderstaande video's, waarin de Onkruidenier je als kijker meeneemt in hun belevingswereld. Waarom zijn ze bijvoorbeeld zo geïnspireerd door de zee en de mogelijkheden van kalk? 

In de eerste video leer je De Onkruidenier beter kennen. Hoe ontmoetten zij elkaar? Wat zijn ze met Sweet Sweat van plan in IJsselstein? 
In de tweede video vertellen ze over de boeken die hen inspireren tot de kunstwerken die ze maken.   

De zee in IJsselstein

Misschien is de zee wel dichterbij dan je denkt. In het artikel Een Zoektocht naar de zee in IJsselstein lees je daar meer over. Zo kwam de Onkruidenier al vrij snel in aanraking met dit prachtige schilderij van Weissenbruch: De IJsselpoort van de stad IJsselstein.  

nov 20

Buitenlocatie Bolwerk: Peilwachter van De Onkruidenier

Buitenlocatie Bolwerk: Peilwachter van De Onkruidenier
Onderdeel van Empathie | Geen mens is een eiland

Museum IJsselstein mocht gisteren (19 november) haar deuren weer openen, na twee weken tijdelijke sluiting. Dit betekent dat de hele tentoonstelling Empathie | Geen mens is een eiland weer te zien is. Een nieuwe buitenlocatie is ook gerealiseerd: op het Bolwerk - tussen het bekende Brandspuithuisje en de IJsselbrug - staat het werk Peilwachter van kunstenaarscollectief De Onkruidenier.

De foto's op deze pagina zijn, tenzij anders vermeld, genomen door Gert Jan van Rooij

De zee in IJsselstein

De Onkruidenier deed voor Ongetemd | Toekomstbeelden van mens en natuur onderzoek naar de zee in IJsselstein. Meer informatie over dat project vind je op de pagina Sweet Sweat. Een van de aspecten die De Onkruidenier het meest fascineerde, was het feit dat de Hollandse IJssel tot ver in de 19e eeuw*) een getijrivier was: er was sprake van eb en vloed in IJsselstein. 

Dat kun je nog goed zien op dit schilderij van Jan Weissenbruch (te vinden in de historische collectie van MIJ), De IJsselpoort van de stad IJsselstein

Precies op de plek van het strandje (onder het Brandspuithuisje) tref je nu het Bolwerk. Wanneer je daar nu langs komt, zie je een intrigerende waterinstallatie staan. Wat gebeurt daar? 

Peilwachter

De polders rondom IJsselstein worden nu droog gehouden. Maar in de toekomst stijgt de zeespiegel en zal onze omgeving er volledig anders uit gaan zien. Hoe? Dat verbeeldt deze plexiglazen installatie, de Peilwachter. Water stroomt en spoelt, de hoogte van het peil beïnvloedt al het leven. Het brengt ons terug naar de centrale vraag in de empathie-tentoonstelling Geen mens is een eiland: kun je meevoelen met een ander - ook als die ander een mens uit de toekomst is?    

LOLA

Als je heel goed kijkt, zie je langs de waterkant nog een tweede installatie staan. Dit is LOLA, waterwerkplaats van De Onkruidenier. Stel je voor: een testomgeving voor de zoutminnende mens. Want wat zijn de mogelijkheden van een aquatische evolutie?

LOLA kwam tot stand in samenwerking met ruimtelijk ontwerpbureau Overtreders W

Foto: Trix Berendsen

Over De Onkruidenier

De Onkruidenier is een collectief van kunstenaars Jonmar van Vlijmen (1980), Ronald Boer (1981) en Rosanne van Wijk (1994). Door middel van veldonderzoek proberen ze grip te krijgen op relatie die de mens heeft met haar natuurlijke omgeving. 


*) In 1860 bouwde men in Gouda de Waaiersluis, waarmee de rivier ten oosten van de stad gekanaliseerd werd. Ten westen van Gouda wordt de waterbeweging nog altijd bepaald door het getij van de zee. 

sep 18

Wat is waar te zien?

Wat zie je waar?

Bezoek Empathie | Geen mens is een eiland

Empathie | Geen mens is een eiland

Wat is waar te zien?

Omdat de kunstwerken - waaronder installaties en video's - van Empathie | Geen mens is een eiland op verschillende locaties in de stad te zien zijn, kun je hier alvast meer lezen over de opzet van de tentoonstelling. Wat zie je waar?

Op de plattegrond zijn alle tentoonstellingslocaties met een oranje vlakje aangegeven. We beginnen de toelichting 'rechtsonder', bij het museum (Walkade 2-4), en lopen tegen de klok in de stad rond. De rode nummers staan voor de monumenten en openbare ruimtes in de IJsselsteinse binnenstad.  

Tip: Als je alles goed wilt zien, raden we je aan een uur of drie uit te trekken voor je bezoek. Je ticket reserveer je hier.

Wil je weten welke kunstwerken er buiten onze openingstijden om te zien zijn? Ook wanneer het museum gesloten is zijn deze buitenlocaties 24/7 te bezoeken

Toegang locaties Kasteeltoren en filmcontainer

In de weekenden zijn er, bij mooi weer, torenwachters aanwezig op het Kasteelterrein (de rode 7 op de kaart hieronder). De foto-expositie in de Kasteeltoren en Melanie Bonajo's TouchMETell in de filmcontainer zijn dan vrij toegankelijk tussen 13.00 en 17.00 uur. Op onze overige openingsdagen en wanneer het koel en regenachtig is, vinden er vanuit het museum aan de Walkade rondleidingen plaats. Bel eventueel even van te voren naar 030-6886800 voor actuele informatie. 

Te zien in het museum

Francis Alÿs  
When Faith Moves Mountains2002, 15:09 min  

Francis Alÿs (1959) is een Belgische kunstenaar die in Mexico-Stad woont en werkt. In zijn werk gaat hij altijd een relatie aan met zijn directe omgeving. 

In de 15 minuten durende video When Faith Moves Mountains verplaatst Alÿs met hulp van 500 studenten een zandduin enkele centimeters. De performance vond plaats in Lima, Peru, waar op dat moment niet te ontsnappen viel aan het broeierige politieke klimaat van rellen en spanningen rondom de laatste dagen van het Fujimora regime. Het principe van de film was ‘maximale moeite, minimaal resultaat’Een kleine minuscule verandering vond plaats door een grootse collectieve actie 

Francis Alÿs, Cuando la fe mueve montañas (When faith moves mountains), 2002 | Courtesy the artist and Jan Mot, Brussels

Sander Breure en Witte van Hulzen  
Phi en Laurine, 2015, 38 min 

Sander Breure  (1985) en Witte van Hulzen (1984) startten hun samenwerking ongeveer tien jaar geleden met het maken van dansperformances. Daarna kende hun werk verschillende verschijningsvormen van performances, sculpturen en films. Ze zijn geïnteresseerd in menselijk gedrag en met name in de verschillende rollen die mensen aannemen in hun dagelijkse leven.    
In de film Phi en Laurine worden de twee geliefden op de voet gevolgd. Als toeschouwer zit je op de huid van de personages en word je onmiddellijk in hun wereld gezogen. De film zoomt zo ver in dat je je ongemakkelijk voelt omdat je als het ware helemaal de diepte van deze twee geliefden induikt. Je blijft je afvragen wie deze mensen zijn. Zijn het echte geliefden of acteurs? 

Sander Breure en Witte van Hulzen, Phi en Laurine  (still), 2015

Charlotte Dumas  
Ringo, Arlington National Cemetery, Arlington, Virginia, 2012 

Charlotte Dumas (1977) observeert dieren in specifieke leefomgevingen. Ze is vooral geïnteresseerd in het complexe waardesysteem van onze maatschappij en hoe we dieren en de mens daarin plaatsen. Wat zegt onze omgang met dieren over ons? Voor de serie Anima fotografeerde ze caissonpaarden van een militaire begraafplaats vlak voor ze in slaap vallen. Hoewel ze nog altijd een eeuwenoude plicht vervullen worden ze niet meer gebruikt voor oorlogsdoeleinden. DumasDe foto’s bieden een vorm van troost. Die rust van zo’n beest, dat heeft bijna iets spiritueels. Ik denk dat mensen dat herkennen, dat ze dat voelen. Mensen gebruiken dieren ook om hun emoties te kanaliseren. Dan zeggen ze: deze paarden hebben veel doden naar hun graf begeleidt, dat zie je aan hun sombere blik. Ik denk dat ze bedoelen: dit beeld haalt de somberheid die in mij zit naar boven. Dat vind ik mooi, dat foto’s dat kunnen doen.’  

Charlotte Dumas, Ringo, Arlington National Cemetery, Arlington, Virginia, 2012

Esiri Erheriene-Essi 
Night Buses 2, 2008
Collectie Stedelijk Museum Schiedam 

De Londense kunstenaar Esiri Erheriene-Essi (1982) maakt grote kleurrijke figuratieve schilderijen waarin gebeurtenissen uit het dagelijkse leven te zien zijn. Het zijn taferelen die commentaar leveren op maatschappij en historie. Haar werken zijn heel persoonlijk doordat zmomenten die ze zelf heeft meegemaakt erin verwerktIn Night Buses 2 zien we een man die mistroostig voor zich uit staart. Erheriene-Essi ontmoette de man in de Londense nachtbus, een ervaring op zichzelf (‘A special energetic mad subterranean world of drunksfast-food munchersweirdoscomatose ravers and boisterous singers. It’s a cinematic experience and always unpredictable the people you meet.’). De man, in flamboyant rood pak, vertelt haar dat het die dag zijn trouwdag is en dat hij zijn overspelige vrouw aan het altaar heeft laten staan. Erherienne-Essi zegt over het beeld: ‘It’s a moment of connectionproof of our strange but delightful conversation and a love letter to London and all of her subjects.’ 

Esiri Erheriene-Essi, Night Buses 2, 2008 

Jasper Griepink 
Love Space, 2017-nu  
(videoi.s.m. Julia Sokolnicka, Fotografie: i.s.m. Renate Ariadne) 

Jasper Griepink richtte in 2017 LOVE SPACE op. Dit project fungeert zowel als fysieke ontmoetingsplek als mentale ruimte waarin gereflecteerd kan worden op de condities, afspraken en mogelijkheden voor veilige liefde. Griepink creëert zowel gewijde paviljoens als ceremonies, waarin een groep mensen sociale afspraken en seksuele structuren opnieuw kunnen vormgegeven. Vertrouwen, transparantie en respect voor elkaar staan hierbij centraal.  
There Will be no Peace on Earth as Long as there is War in Love. Love and Sexuality are a Political Issue; It requires a System of Ethics Independent of whether we live alone or in community; celibatemarriedmonogamous, or polygamous.’ - Dr. D. Duhm 

Jasper Griepink, Love Space, 2017-2020 | Fotografie ism Renate Ariadne 

Mylan Hoezen 
Saga, 2020 

Op 19 september voerde Mylan Hoezen (1993) een performance uit in het Kasteelpark in IJsselstein. In Saga gaan twaalf performers in een periode van drie uur van een staande naar liggende positie. Ze staan allemaal op een eigen plateau, waarop ze een vooraf vastgestelde reeks van handelingen uitvoeren. Deze instructies zorgen ervoor dat de performers zich kunnen concentreren en hun lichamen zich in een laag tempo voortbewegen. Hierdoor ontstaan lange periodes van stilstand. Door het trage ritme van de beweging wordt de performer geconfronteerd met de weerstand van zijn lichaam. Door zich op zijn ademhaling te concentreren kan hij deze weerstand accepteren. In twaalf performances vertelt elk lichaam een eigen verhaal. 

Een foto-impressie van Saga vind je hier.

Mylan Hoezen, Saga, 2020 | Performance tijdens opening | Foto: Lisa Jasperina Bommerson

Joseph Sassoon Semah 
As one dies, so dies the other, 1985 
Collectie Albert Groot 

Joseph Sassoon Semah (1948) is geboren in Bagdad, Irak, waar zijn grootvader Hacham Sassoon Kadoori (1886-1971) opperrabbijn was van de Babylonische joden. Als Babylonische jood die is geëmigreerd naar het Westen (Amsterdam) is hij onderdeel van GaLUT (Exile), een eindeloze cyclus van diaspora en terugkeer. Je blijft altijd verlangen naar je geboorteland en zoekt een manier om je te verhouden tot je culturele erfenis en tradities. 

Het werk van Sassoon Semah verhoudt zich als een voetnoot tot een tekst. Een deel van zijn werk bestaat uit het kritisch lezen en (her)interpreteren van het werk van andere, veelal modernistische kunstenaars. Op deze manier houdt Sassoon Semah zich bezig met de positie van de Ander in het werk van onder meer Piet Mondriaan, Kasimir Malevich, en Joseph Beuys. 

Martine Stig 
Blush, 2002 

Bij empathie spelen spiegelneuronen een belangrijke rol. Onbewust kopiëren we gedrag van anderen. Wat we zien is dus nauw verbonden met wat we zelf voelenIn de serie Blush van fotograaf Martine Stig (1972) zien we het openhartige moment waarop iemand gaat blozen. De toeschouwer wordt geconfronteerd met het ongemakkelijke gevoel blootgesteld te worden aan andermans, vaak verborgen gehouden, kwetsbaarheid. De kleur van hun gezichten verwijzen naar een moment dat zich heeft afgespeeld buiten het visuele kader. Het beeld bevindt zich op de flinterdunne scheidslijn tussen publiek en privéStig onderzoekt de rol en positie van de fotografie. Welke relatie hebben mensen tot een foto? En functioneren camera’s niet als de spiegelneuronen van onze techniek? 

Martine Stig, Blush, 2002

Proposition #2: Making a Salad 

In Proposition #2: Making a Salad reageren Caz Egelie, Sandra Heemskerk, Tim Hollander, Ruben Planting, Lisa Sudhibhasilp, Martha Thissen en Samantha Vlaming op de collectie van Museum IJsselstein. Een gezamenlijke ingreep in de collectiepresentatie door een combinatie van werken uit de verschillende kunstenaarspraktijken. Ze stellen vragen over de relatie die we hebben met kunstwerken, historische objecten en de traditie van (collectie)presentaties.  

Wat hebben wij een 18eeuwse helm te bieden? Mogen we de objecten verleiden om dichter bij ons te komen? Wie verzorgt ze na de opschudding van onze bezoeken?’ vragen de kunstenaars zich af. 
De titel, Proposition #2: Making a Salad, is geleend van een performance van Alison Knowles. De kunstenaars vormen, naar instructie van de performance uit 1962, een salade met ingrediënten uit de historische collectie van Museum IJsselsteinCaz verzorgt het ei, Sandra de dressing, Tim de croutons, Ruben de spinazie, Lisa de pijnboompitten, Martha de romainesla en Samantha de tomaat. 

Tim Hollander, Low Hanging Fruit, Proposition #2: Making a Salad, 2020

Te zien op het plein voor MIJ

Suat Öğüt
The First Turk Immigrant or The Nameless Heroes of The Revolution, 2012-2018 

Het werk TFTI or TNHOTR is een ode aan de Turkse immigrant. Öğüt deed onderzoek naar negen landen waar veel Turkse immigranten zijn komen wonen. Hij koos uit elk land een immigrant die iets heeft betekend voor andere immigranten. Deze groep mensen die meestal om politieke redenen uit het land van herkomst gevlucht waren, kregen hier vaak het label ‘gastarbeider’ en hoewel ze verschillende etnische achtergronden hadden werden ze vaak aangeduid met de term ‘Turkse immigrant’. Door middel van bronzen sculpturen krijgen deze immigranten, die moesten vechten voor hun rechten en leven en gevangen waren tussen twee werelden, een gezicht en worden hun verhalen vereeuwigd.  

Suat Öğüt, The First Turk Immigrant or The Nameless Heroes of The Revolution | Foto: Jassir Jonis

Het werk bestaat uit meerdere delen. Zo zijn de verhalen van de afgebeelde immigranten te lezen in een folder. Ook maakte Öğüt postzegels van portretten die hij schilderde van deze negen mensen.  

Suat Öğüt (1986, Turkije) woont en werkt in Amsterdam. In 2020 kreeg hij de Young Art Amsterdam prijs en in 2013 de Akbank Contemporary Artist Prize Hij is co-founder van Corridor Project Space in Amsterdam. Zijn werk was o.a. te zien bij Framer Framed en het Vincent van Goghhuis. 

De Onkruidenier 
LOLA, 2020

De Onkruidenier is een collectief van kunstenaars Jonmar van Vlijmen (1980), Ronald Boer (1981) en Rosanne van Wijk (1994). Door middel van veldonderzoek proberen ze grip te krijgen op relatie die de mens heeft met haar natuurlijke omgeving. 

In de eerste weken van de tentoonstelling te zien op het plein, inmiddels verscholen langs de waterkant naast zusterproject de Peilwachter op het Bolwerk (zie hieronder): LOLA. Deze waterwerkplaats van De Onkruidenier is een testomgeving voor de zoutminnende mens. Want wat zijn de mogelijkheden van een aquatische evolutie? LOLA kwam tot stand in samenwerking met ruimtelijk ontwerpbureau Overtreders W

De Onkruidenier, Waterwerkplaats LOLA, 2020

Te zien op het Bolwerk
De Onkruidenier 
Zoektocht naar de zee in IJsselstein, Installatie De Peilwachter, 2020

De Onkruidenier is een collectief van kunstenaars Jonmar van Vlijmen (1980), Ronald Boer (1981) en Rosanne van Wijk (1994). Door middel van veldonderzoek proberen ze grip te krijgen op relatie die de mens heeft met haar natuurlijke omgeving. 

Met Sweet Sweat heeft De Onkruidenier heeft langdurig onderzoek gedaan naar sporen van de zee in en rondom IJsselstein. Dit als onderdeel van een groter onderzoek dat ze doen naar de zee. De polders worden nu nog drooggehouden. Maar in de toekomst stijgt de zeespiegel en zal onze omgeving er volledig anders uit gaan zien. Hoe? Dat presenteert het collectief op het Bolwerk tegenover het museum.  

Ze zijn geïnspireerd door het werk ‘De IJsselpoort van de stad IJsselstein’ van kunstenaar Jan Weissenbruch (1822-1880). Hierop is een strandje te zien op de plek waar nu het bolwerk ligt. Dit schilderij is te zien in de vaste collectie van het museum.  

Meer over dit project lees je hier.

De Onkruidenier, Peilwachter, 2020 | Foto: Gert Jan van Rooij

Te zien bij de Oude Nicolaaskerk
Sarah van Sonsbeeck 
World Flag IJsselstein, 2020


Sarah van Sonsbeeck (1976) studeerde achtereenvolgens architectuur aan de TU Delft en beeldende kunst aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Stilte, toeval en de schoonheid van mislukking zijn steeds terugkerende elementen in haar werk. In de tentoonstelling Geen mens is een eiland zijn een aantal werken van Van Sonsbeeck te zien. 

World Flag IJsselstein is te zien op de toren van de Oude Nicolaaskerk. Het is gebaseerd op haar eerdere ontwerp World Flag, dat te zien is voor het Oude Stadhuis. In haar project World Flag voegt ze de kleuren van alle vlaggen in de wereld samen in één vlag. Voor World Flag IJsselstein combineerde Van Sonsbeeck de IJsselsteinse en de Nederlandse vlag. Zo symboliseert de vlag het spanningsveld tussen het nationale en het lokale en vormt het tegelijkertijd een eenheid. Van Sonsbeeck realiseerde nog een werk speciaal voor deze tentoonstelling: Square Ascension (2020) bij de Nicolaasbasiliek. In de Nicolaasbasiliek zie je ook een Anti Drone Tent (2012) van haar hand.  

Lees hier meer over de onthulling van de vlag tijdens Open Monumentendag. 

Broodtafel, zeventiende-eeuws  

'In de Nicolaaskerk bevindt zich een zeer bijzonder object. Het is een zogenaamde broodtafel die in de zeventiende eeuw gebruikt werd bij de bedeling van armen. Rijke families of gilden lieten een broodtafel maken waarop brood en vaak ook geld werd uitgedeeld aan arme families. Op de broodtafel staan een aantal wapens waarvan niet helemaal duidelijk is welke families ze vertegenwoordigen. Aannemelijk is dat de tafel toebehoort aan de familie Hack. Aanwijzingen hiervoor zijn gevonden in het testament uit 1610 van Henrick Cornelisz Hack en zijn zuster Cornelia Cornelis Heijnricksz Hack-dochter. Dit testament vormde de basis van de armenzorg waar bewoners van IJsselstein gedurende de zeventiende eeuw een beroep konden doen. In het testament werd ook vermeld dat er ‘vier keer per jaar zowel in de Nicolaaskerk als in de dorpskerk van Benschopbrood, boter en als er genoeg geld was ook lakens moesten worden uitgedeeld aan dertien daarvoor aangewezen arme inwoners.’ Ook werd er vermeld dat er twee tafels opgericht moesten worden waar voor iedere ‘provenier’ een tarwebrood een stuk boter en anderhalve carolusgulden moest worden neergelegd. Of het om de desbetreffende broodtafel gaat is nog niet aangetoond, maar door de omschrijvingen in het testament is het wel aannemelijk. (Bron: uitgave HKIJBijdrage tot de geschiedenis van IJsselstein stad en land, nr. 163, juni 2019)  


Sarah van Sonsbeeck, World Flag IJsselstein, 2020 | Foto: Jassir Jonis

Te zien in het Kronenburgplantsoen

Bernadet de Prins 
I want to break free, 2020 

Bernadet de Prins woont in IJsselstein en noemt zich ‘mensenfotograaf’. Ze fotografeerde eerder onder andere vluchtelingen bij Calais en volgde jarenlang een vrouw met Alzheimer. Het kostte haar vijf jaar en veel doorzettingsvermogen voordat ze toestemming kreeg om Albanië’s enige vrouwengevangenis te bezoeken. ‘Vrienden vroegen me: waarom Albanië? Mij ging het om vrouwenrechten. Albanië is een patriarchaal land. Ik had gehoord dat vrouwen soms zelfs de schuld van hun man, vriend of zoon op zich namen. Vaak hadden ze geen geld voor een advocaat en kregen ze lange straffen.’ Samen met schrijver Paulien Bakker verbleef ze twee keer twee weken in de gevangenis en portretteerde tien vrouwen, waarvan er vier in deze tentoonstelling te zien zijn. Buiten wacht de vrouwen een stigma, maar binnen hebben ze elkaar. 

Bernadet de Prins, I want to break free, 2020 | Foto: Jassir Jonis

Te zien in het Kasteelpark

In het Kasteelpark staat een opvallende container. Daarin draait de film TouchMeTell van kunstenaar Melanie Bonajo. Bonajo vertegenwoordigt Nederland op de Biënnale van Venetië in 2021.

Als je de filmcontainer betreedt zie je een installatie, waarop je plaats kunt nemen. De film TouchMeTell was eerder te zien op het Cinekid festival.

Let op: in de weekenden zijn er, bij mooi weer, beheerders aanwezig en is de filmcontainer vrij toegankelijk tussen 13.00 en 17.00 uur. Op onze overige openingsdagen en wanneer het koel en regenachtig is, vinden er vanuit het museum aan de Walkade rondleidingen plaats. Bel eventueel even van te voren naar 030-6886800 voor actuele informatie. 

Melanie Bonajo 
TouchMETell, 201924:27 min  
(installatie i.s.m. Théo Demans)
 

Digitale eco-feminist, hyper elf of heks Melanie Bonajo (1978) daagt de traditionele grenzen tussen man vrouw, natuur en technologie uit. In haar videos, performances, fotografie en installaties onderzoekt ze hoe technologische vooruitgang en commodity based pleasure leiden tot het gevoel van vervreemding.  

In het werk TouchMETell vraagt Bonajo een groep kinderen van tussen de 6 en jaar oud om na te denken over intimiteithun lichaam en hun grenzen. Haar werk gaat over genderrollen, lichamelijke autonomie, intimiteit en het gebrek aan fysiek contact vandaag de dag. Lichamelijkheid lijkt vergeten in een wereld die steeds digitaler wordt. Wat zijn je grenzen? Hoe praat je daarover met de ander? Wat is fysieke autonomie? Wat is liefde? Al deze onderwerpen gaan over geven en ontvangen en helpen kinderen (en ons) om elkaar te vertrouwen. 

Bekijk hier de trailer van TouchMETell (1:55 min)

Melanie Bonajo, TouchMETell (still), 2019 Courtesy the artist and AKINCI

In de filmcontainer | Foto: Jassir Jonis

Te zien in de Kasteeltoren

Koos Breukel, een van Nederland's bekendste fotografen, stelde speciaal voor Empathie | Geen mens is een eiland een prachtige, intieme foto-expositie samen.

Let op: in de weekenden zijn er, bij mooi weer, torenwachters aanwezig en is de Kasteeltoren vrij toegankelijk tussen 13.00 en 17.00 uur. Op onze overige openingsdagen en wanneer het koel en regenachtig is, vinden er vanuit het museum aan de Walkade rondleidingen plaats. Bel eventueel even van te voren naar 030-6886800 voor actuele informatie. 

In de foto-expositie zie je werk van: 

Hans Bol

Mijn vader kreeg kanker op zijn stembanden. Ik volgde zijn ziekteproces met mijn camera. Daarbij voelde ik me bij vlagen een indringer, immers, ziek zijn en het eventuele stervensproces is een intieme gebeurtenis. Maar gaandeweg voelde het goed om vast te leggen wat er met een mens gebeurt in deze fase van het leven, zeker als hij zich niet uitspreekt over de naderende dood, niets wil vastleggen. Daardoor moest mijn vader het volhouden tot het bittere einde, in zekere zin zijn eigen keuze.  

Voor mij was het een uitdaging om het te begrijpen, accepteren en waarderen. Er waren momenten dat ik mijn vader bewonderde, andere momenten was ik kwaad omdat we zijn pijn en ellende moesten aanschouwen. Nauwkeurig en van heel dichtbij, nam ik waar hoe het leven heel langzaam uit een lichaam verdwijnt.’  

White Crow’ (2020) is Hans Bols (1957) derde boek over kraaien en raven. Deze staan symbool voor transformatie en worden als boodschapper van de eeuwigheid gezien. Door fotos van deze vogels te combineren met die van een oude man die vertrekt uit het leven neem ik op symbolische wijze afscheid van mijn vader.
Het boek is te koop in de museumwinkel.  

Koos Breukel

Het oeuvre van Koos Breukel (1962) omvat onder meer Jan Wolkers en Lucian Freud maar ook de eerste staatsieportretten van Koning Willem Alexander en Koningin MáximaHij fotografeerde ook dichter bij huis. Zijn moeder. Zij was degene die hem op het pad van de fotografie bracht. Hij fotografeerde haar als muze en volgde haar in verschillende levensfasen. In zijn oeuvre is de levenscyclus, geboorte, leven, ziekte, ouderdom en dood, een terugkerend gegeven. Met zijn fotografie kijkt hij naar hoe mensen in het leven staan en welke sporen het leven heeft achtergelaten. Ook zijn moeder - Riet -  fotografeerde hij betrokken en dichtbij tot en met haar dood.  

Koos Breukel, Riet Breukel, 2009

Paul Cupido

Paul Cupido (1972) werkt vanuit ideeën over het tijdelijke en vergankelijke. Hij laat zich mede inspireren op het boeddhistische concept Mu, dat zich lastig laat vertalen maar gaat over het niet-hebben en het loslaten van het ego. Cupido laat de schoonheid van het vluchtige en processen van metamorfose zien. Groots, zoals het verlangen naar liefde, maar vluchtige in het moment tegelijk.  

In mijn werk refereer ik graag aan de beknopte dichtvorm van de haiku en de zachte kunst van het verdwijnen. Het is zonder ego en zonder pretenties. Momenten van verwondering schuilen in het alledaagse, zoals het zonlicht in de ochtend, de schittering op het water en geritsel van blaadjes in de wind. Simpel, maar wonderschoon. Het is overal. Kijk als een kind!  

Cuny Janssen

In de afgelopen jaren heb ik mijn eigen leven en omgeving onderzocht en begon ik andere verbanden te zien. Er zijn een aantal vragen die mij op het moment het meeste bezighouden: Wat betekent moederschap ? Wat zijn de rolpatronen van mannen en vrouwen? Welke invloed hebben de levens van onze voorouders op ons? Wat betekenen armoede en tegenslag binnen deze themas ? Hoe verhouden zich deze themas met cultuur, geschiedenis, klasse en ras? En wanneer spreekt men eigenlijk van leven of van overleven? 

Mijn interesse in historische, sociaal-economische, religieuze en maatschappelijke aspecten van het leven hebben mij altijd ergens naartoe gebracht, waar ook in de wereld. Daarbij ging het altijd om alles wat mij vreemd was en wat ik met eigen ogen wilde zien. Het ging om de ander. In 2017 schreef de Amerikaanse fotograaf Robert Adams een essay over mijn werk en verbond dit met de fototentoonstelling: Family of Man’ die tot doel had humaniteit, universaliteit en gelijkwaardigheid te verbeelden, de basiselementen voor vrede. Wat mij betreft een boodschap die actueler lijkt dan ooit in een wereld die angstaanjagend snel aan het veranderen is. Ik ben ervan overtuigd dat het nog steeds noodzakelijk is om deze basis van vrede zichtbaar te blijven maken: dat we niet vergeten dat er meer is dat ons verbindt dan wat ons scheidt. 

Cuny Janssen (1975) studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en liep stage bij de gerenommeerde Duitse fotograaf Thomas Struth. Vanaf 2000 reisde ze over de hele wereld om kinderen en hun omringende landschap te fotograferen.  

Hans de Kort

'Mijn vrouw Saskia kreeg in 2003 de diagnose borstkanker. Wat volgde waren verschillende behandelingen en operaties en een langdurige hormoontherapie. Begin 2018 werden er helaas uitzaaiingen in haar buik gevonden die niet te genezen zijn. Maar, het gaat goed met haar. Ik zie haar levenslust. Haar rust en kracht leg ik vast in deze portretten. Haar quote is:  

‘Whatcomin’ will come and well meet it when it does (Hagrid) 

Je leeft je leven, je geniet er van, er komt vreugde, liefde en verdriet op je pad. Omkijken met spijt en boosheid heeft geen zin. Dit betekent zeker niet dat ik onverschillig in het leven sta en mn schouders ophaal of zelfs laat hangen. Nee.ik ga er juist voor en geniet met volle teugen. Ook nu ik te horen heb gekregen dat er uitzaaiingen zijn. Het maakt me verdrietig, zeker, maar mijn emotie blijft vooral optimistisch en positief. 

Hans de Kort (1963) raakte gepassioneerd door de schoonheid van de imperfectie. Fouten worden niet weggeretoucheerd. Zijn portretten zet hij zonder opsmuk op de plaat. Het is echter geen snapshot proces. Dit ambachtelijke proces van de collodiumtechniek, de compositie en de kunst van het weglaten vereisen tijd, techniek, concentratie en inventiviteit.  

Annaleen Louwes

'Mijn keuze is ingegeven door de ontroering die ik voel als ik mensen, in dit geval kinderen, zie liggen of slapen.  Een oervorm en een houding die iets met vertrouwen en veiligheid te maken heeft en een soort overgave belichaamt.'  
Fotograaf Annaleen Louwes (1959) richt haar aandacht op het fragiele karakter en de vergankelijkheid van het menselijk bestaan. In haar fotoseries laat ze zien hoe mensen in verschillende omstandigheden overleven en zich staande houden en welke impact dit heeft op het lichaam en hun lichaamshouding.  

Dustin Thierry

Dustin Thierry (geboren in Willemstad Curaçao, 1985) kwam op zijn 14e alleen naar Nederland. Hij onderzoekt zijn Afro-Caribische roots en identiteit.  Het maken van portretten is zijn methode, dat is per definitie een relatie met de ander, en met zichzelf.  

Ik realiseer me dat mijn aanwezigheid als een zwarte fotograaf in een voornamelijk witte professie, gezien kan worden als queer of als activistisch. In het Nederlandse - fotografische - landschap is er dringend behoefte aan rolmodellen van kleur. Daarom gebruik ik al mijn middelen gebruikt om de zichtbaarheid van mijn gemeenschap te versterken, te verdedigen en te vieren en ook te onderstrepen waarom dit een dringende zaak is. 

Nu we aan de vooravond van verandering staan, maak ik me nog steeds zorgen. Precies dezelfde collega's die mijn bezorgdheid eerder verwierpen, blijven stil.’  

Te zien in de Sint-Nicolaasbasiliek
Sarah van Sonsbeeck 
Square Ascension, 2020 

Voor de Sint-Nicolaasbasiliek in IJsselstein staan vijf paaltjes die een leegte omzomen. Meestal beschermen dit soort paaltjes iets. De stoep van de weg, de wandelaars van drukker verkeer. Maar wat is hier aan de hand? Zou er een beeld gestaan hebben dat nu weg is? Zou het gereserveerd zijn voor een bijzondere auto?  
De stenen gaan bijna naadloos over in de kerk. Je kunt je afvragen of de kerk niet al hier begint. Elk gebouw moet een eerste steen, een hoeksteen hebben waarop het rust. Misschien zijn de hoekstenen van deze kerk wel de mensen die erin geloven dat het gebouw een verbinding is van hier naar ergens daarboven. 
Van Sonsbeeck maakte een gouden vierkant van één bij één meter. Het goud reflecteert de hemel, de zon, de wolken, het licht. Het ziet er nooit hetzelfde uit. Ga er maar eens op staan. Wat is daar boven je? 

Sarah van Sonsbeeck, Square Ascension, 2020

Sarah van Sonsbeeck 
Anti Drone Tent, 2012 

In 2012 maakte Van Sonsbeeck haar Anti Drone TentHet werk bestaat uit een constructie van gouden Mylar isolatiedekens die infrarood sensoren blokkeren.  

Van Sonsbeeck beschrijft de Anti Drone-serie als ‘democratische instrumenten voor datastilte’. Maar ze gaan over meer dan stilte alleen. Meer nog gaat het over onzichtbaarheid, legt ze uit: ‘In 2012 maakte ik de Anti Drone Tent van een goudkleurige reddingsdeken die je onzichtbaar maakt voor de hitte scannende blik van drones. Nu heeft de actualiteit dit werk ingehaald: dagelijks zie ik foto’s van in gouden dekens gewikkelde vluchtelingen. Die wegwerpbehuizing abstraheert ze tot anonieme ‘dingen’ waar de politiek over beslist.’  

De kerk, van oudsher een toevluchtsoord waar bescherming wordt geboden, schept een interessante context voor de installaties van Van Sonsbeeck. Hier gaat het werk in het bijzonder een relatie aan met de Mariakapel en het devotiebeeld van Onze Lieve Vrouw van Eiteren. Waar de dekens van Van Sonsbeeck warmte bieden, geeft Maria troost en liefde: iedereen kan bij haar terecht.  

Sarah van Sonsbeeck, Anti Drone Tent, 2012

Joseph Sassoon Semah  
Between Remembering and Retelling, 1989. Collectie Roel Arkesteijn 

Joseph Sassoon Semah (1948) is geboren in Bagdad, Irak, waar zijn grootvader Hacham Sassoon Kadoori (1886-1971) opperrabbijn was van de Babylonische joden.  
Semahs poëtische sculpturen, installaties, tekeningen en performances staan in het teken van herinnering en het begrip van tolerantie. Hoe verhoud je je tot de ander? En hoe verhouden religies zich tot elkaar? Dat zijn vragen die Semah onderzoekt. Between Remembering and Retelling symboliseert de relatie tussen godsdiensten: het Jodendom, het Christendom en de Islam.  

Semah is van mening dat religie nog te vaak een onderbelicht aspect is binnen de moderne kunst. Het is dan ook geen verrassing dat het geloof een belangrijke rol speelt in het werk van de kunstenaar. Hij ziet zijn werk als een onderzoek naar verschillende geloofstradities en poogt daarbij een ‘typografie van de tolerantie’ op te stellen die de eigenheid van de ander onderstreept. 


Onze Lieve Vrouw van Eiteren Hulp in Nood

In de Sint Nicolaasbasiliek bevindt zich een klein houten beeld van Maria met het Christuskind op schoot. Het beeldje dateert waarschijnlijk uit de 12e of 13e eeuw, maar mogelijk is het een kopie uit de 14e of 15e eeuw. Tussen 1310 en 1342 vonden slootgravers het beeldje in het toenmalige dorp Eiteren. De legende vertelt dat telkens als het beeldje werd meegenomen naar de Sint Nicolaaskerk, het weer op onverklaarbare wijze naar zijn vindplaats terugkeerde. De pastoor besloot vervolgens om speciaal voor het beeldje een kapel te laten bouwen in Eiteren. Rondom het beeldje werd jaarlijks een Ommedracht georganiseerd. Maria werd dan weer even naar haar oorspronkelijke vindplaats teruggebracht. Het beeldje werd het symbool van liefde en hulp voor hen in nood. 

Joseph Sassoon SemahBetween Remembering and Retelling, 1989

Te zien op het Gemeentehuis / Fulcotheater 
Niels Post
On Spam, Comment Spam #99, 2020  

Niels Post gebruikt tekst om op een ludieke en subtiele wijze de openbare ruimte te beïnvloeden. Iedereen kent wel de dwingende teksten uit zijn spaminbox die je proberen te bewegen of verleiden. Die je multimiljonair maken of je redden van de ondergang.  
Post schept deze teksten uit het net van zijn spamfilter en helpt ze onze openbare ruimte in. Teksten die normaal een soort afval zijn, haalt hij uit de snelle digitale wereld en met geconcentreerd handwerk geeft hij aandacht aan iets dat normaal in de prullenbak belandt.  

De teksten zaagt hij met de hand. Hij verbindt zo het analoge en ambachtelijke aan het digitale geautomatiseerde. Iets dat vanzelfsprekend lijkt, maar dat eigenlijk helemaal niet is.  

Voor het werk op het Stadhuis/Fulcotheater koos Post voor een Nederlandstalige tekst uit zijn spamfilter. De teksten uit spam werken ook als gemeengoed, een soort ‘digitale openbare ruimte’. Een tekst die eigenlijk heel herkenbaar is en waarbij zich er tijdens het lezen al meteen een verhaal in je hoofd ontvouwt. Tegelijk is het ook een vreemd beeld, want wat doet zo'n alledaagse tekst op zo'n hoge plek? En wat wil die tekst van mij? 

Niels Post (1972) woont en werkt in Rotterdam. Zijn werk is te zien bij LAM Lisse en Kröller-Müller. In 2006 behaalde de ludieke installatie Erasmusbrug 1 ruime aandacht in de media. Post lijmde hiervoor een brievenbus tegen de Erasmusbrug te RotterdamTPG post leverde vervolgens daadwerkelijk post af, op het door de kunstenaar gecreëerde adres (Erasmusbrug 1, 3072 Rotterdam). Na 9 weken werd de brievenbus weer verwijderd en waren er 122 poststukken bezorgd.  

Niels Post, On Spam, Comment Spam #99, 2020 | Foto Jassir Jonis

Te zien in het Molenplantsoen
Anoek Steketee 
State of Being, 2017 

Anoek Steketee (1974) staat bekend om haar persoonlijke en indringende werk. Ze is geïnteresseerd in de achtergrond en levens van gewone mensen die slechts een schakel vormen in een groter systeem.  
 
In Nederland is het moeilijk om aan te tonen dat je staatloos bent, omdat er geen identiteitsbewijs voor staatlozen bestaat. Ook is er geen officiële procedure om staatloosheid vast te stellen. Veel mensen belanden hierdoor in de illegaliteit. 
Naar schatting zijn er in Nederland 10.000 mensen van wie de nationaliteit niet is vast te stellen: ze hebben geen paspoort of identiteitsbewijs. Reizen, trouwen, studeren, werken of een zorgverzekering afsluiten is vrijwel onmogelijk. Steketee gaf deze officieel ‘niet-bestaande’ mensen in opdracht van het Rijksmuseum een gezicht. Na het succes van de tentoonstelling in het Rijksmuseum reist State of Being nu ook door het land als buitententoonstelling. 

De Twee Zwervers 

In het Molenplantsoen bevindt zich het bronzen beeld De Twee Zwervers, van beeldhouwer Jan van Luyn (1916-1995). Het refereert aan de twee zwervers Chef en Jochem die in de streekroman De Kleine Wereld van Herman de Man voorkomen. Inspiratiebron voor deze types waren Klaasje Kroon en Piet Bokketouw, die door de omgeving zwierven.

Te zien bij het Historisch Stadhuis
Sarah van Sonsbeeck
World Flag Attempt #8, 2020 

In de aanloop naar Bevrijdingsdag van dit jaar schreven De Balie en het Amsterdams Comité 4 en 5 mei een Open Call uit voor schrijvers en kunstenaars. Uit de bijna 600 aanmeldingen werden negen kunstenaars geselecteerd die hun idee rondom het thema ‘open’ verder mochten uitwerkenEén van die kunstenaars was Sarah van Sonsbeeck     

Sarah van Sonsbeeck (1976) studeerde achtereenvolgens architectuur aan de TU in Delft en beeldende kunst aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. In haar werk treden onderwerpen als stilte, ruimte en toeval op de voorgrond. Voor de Open Call ontwierp ze een World Flag. 

Tijden van crisis vragen om solidariteit en openheid. World Flag neemt de kleuren van alle vlaggen ter wereld in zich op. Ditmaal geen harde lijnen tussen de kleuren: de kleuren lopen harmonieus in elkaar over. Het project World Flag is daarmee een stevig pleidooi voor open grenzen en ruimdenkendheid.  

Een speciale editie van deze vlag wappert op de Oude Nicolaaskerk: World Flag IJsselstein.

apr 28

Zenderstreeknieuws 29 april 2020

Oog voor elkaar

Zenderstreeknieuws bijlage

Zenderstreeknieuws: Oog voor elkaar

Alle verwijzingen uit de ZSN bijlage van 29 april 2020 vind je hier.


In de Museum IJsselstein bijlage, Oog voor elkaar, van het Zenderstreeknieuws (woensdag 29 april) gaat het over zichtbaarheid, begrip voor elkaar en hoe verhalen en kunst daarbij kunnen ondersteunen. 

Onze samenleving verandert ingrijpend. We passen ons aan, houden afstand, ontzien de meer kwetsbare medemens. Museum IJsselstein (MIJ) wil iedereen een hart onder de riem steken. Door - ook nu het museum gesloten is - iets moois te bieden. Zoals de narcis van Elspeth Diederix op de voorpagina van de Zenderstreek, en op de borden langs de weg in IJsselstein. In de ZSN-bijlage toont het museum zich in de volle breedte.

Een museum is een verzameling verhalen. Verhalen van onze stad - of hoe het hier 3000 jaar geleden begon. Verhalen in kunst, waarin we soms meer van onszelf terugzien dan in de spiegel. Verhalen uit de oorlog, van jonge IJsselsteinse helden en verraad. Verhalen over de ongetemde natuur, en over empathie. Het verhaal van ons allemaal. 

Je kunt de bijlage ook integraal lezen op de website van het Zenderstreeknieuws. Daarnaast vind je alle verhalen en verwijzingen uit de Oog voor elkaar bijlage hieronder. 

Elspeth Diederix, Miracle 2 #5 (2020)

Inhoudsopgave Zenderstreeknieuws - lees meer uit Oog voor elkaar:

Artikel Bert Murk: Oog voor elkaar
- verwijzing audiotour Canon van IJsselstein
- verwijzing video Der Lauf der Dinge, HKU (2014)

Artikel Amy Stenvert: Een nieuwe balans

Beleef Ongetemd online
Ongetemd, de audiotour

Column Ruud van den Berg: De dans van de reiger

De Onkruidenier: 
- artikel Zoektocht naar de zee in IJsselstein
- link naar Sweet Sweat en video's


Inge Meijer, Maple Tree (2017)
courtesy the artist and AKINCI

Artikel Nikkie Herberigs: Heimwee naar de toekomst


Artikel Floor Snijders:
Kindercreativiteit
Voor de kinderen (Club MIJ):
- link naar het Kindermuseum
- klik op de kleurplaat hiernaast, download en print


Het dobbelsteentje en Collectie Ooyevaar

Kleurplaat:
klik, download en print

Artikel Monika Heldoorn: Vrijheid

Bezet & Vrij:
- link naar de Expo, de bordententoonstelling
- bekijk de Film Bezet & Vrij, herinneringen 1940-1945
- beluister de Audiotour

Artikel Imke Ruigrok: Toerist in eigen stad

MIJ Academie
't Historisch Straatje
Activiteiten
De Reageerman

Nico Steenbeek, de IJsselsteinse vliegenier
Bezet & Vrij - de Expo, Kronenburgplantsoen

apr 06

Beleef Ongetemd online

Ongetemd online

beleef de expositie thuis

Beleef Ongetemd online

Ongetemd - toekomstbeelden van mens en natuur opende 7 maart. Helaas is onze tentoonstelling - rond de vraag of de omgeving van de mens wel zo maakbaar is als we soms geneigd zijn te denken - maar enkele dagen te zien geweest. Covid-19 en de maatregelen om deze pandemie zo klein mogelijk te houden veranderden het dagelijks leven ingrijpend. 

Omdat kunst afleiding biedt, je nieuwe invalshoeken toont en omdat de natuur ongetemd haar eigen gang gaat, brengen we Ongetemd op deze pagina online naar je toe. Bekijk hieronder een aantal kunstwerken, lees meer over de kunstenaars en beluister de audiotour

Ook op Facebook en Instagram (met takeovers van de kunstenaars!) kun je Ongetemd online beleven. En neem vooral een kijkje in ons Kindermuseum

Op 3 juni werd de tentoonstelling heropend. Ongetemd is tot en met 30 augustus te zien geweest. 

Elspeth Diederix

In 2018 initieerde Elspeth Diederix (Kenia, 1971) The Miracle Garden: een openbaar toegankelijke bloementuin gelegen in het Erasmuspark in Amsterdam. Haar tuin is de broedplaats voor haar Miracle Series, de bijzondere foto's van zelfgekweekte bloemen. Haar foto's verschijnen regelmatig op posters door Amsterdam, en met de start van Ongetemd was een narcis in close-up door heel IJsselstein te zien. 

Je ziet hier Miracle #6 (2018). Elspeth neemt ons van 26 t/m 29 maart ook mee naar haar wereld via het Instagram-account van Museum IJsselstein. Tip: luister naar de audio-opname bij Elspeth's werk.

Tanja Engelberts

Tanja Engelberts (Nederland, 1987) onderzoekt het landschap door middel van fotografie. En dan vooral de relatie tussen mens, economie en natuur. Fotografie blijft bij Tanja geen plat beeld, ze maakt er sculpturen van. 

Hiernaast zie je een werk uit haar serie Passing Cities (2016). De audio-opname over haar project Cities of Desire is hier te beluisteren. Tanja neemt van 15 t/m 19 april het @museumijsselstein account op Instagram over. 

Ienke Kastelein

In het conceptuele werk van Ienke Kastelein (Nederland, 1956) vormt waarneming de basis. Haar werk is een zoektocht naar 'aanwezig zijn' en wat dat betekent. In haar fotografie, installaties, perfomances en wandelingen verkent ze de wereld op een zintuiglijke manier. 

Haar wandelingen zijn helaas uitgesteld. Wel neemt Ienke ons van 2 t/m 5 april mee van binnenshuis uit naar buiten, op het Instagram-account van MIJ. Ook kun je de audio-opname over Ienke's werk beluisteren. 

Inge Meijer

De ongemakkelijke relatie van de mens en haar omgeving, dat is wat Inge Meijer in haar werk onderzoekt. Op welke wijze probeert de mens de natuur naar haar hand te zetten? Met een scherp oog voor de kleine, absurde dingen zet ze ons soms op het verkeerde been. 

In de mediatieve film Maple Tree (2017, courtesy AKINCI) zien we de reis van een esdoorn door het typische Nederlandse landschap. 

Naomi Mitsuko Makkelie

Naomi Mitsuko Makkelie (Nederland, 1992) verkent in haar schilderijen de betekenis, ethiek en waarde van onsterfelijkheid. Ze onderzoekt de manier waarop toekomst, heden en verleden in elkaar grijpen en elkaar op historisch, wetenschappelijk en cultureel niveau beïnvloeden. Draagt kunst ook bij aan de vertroebeling van informatie? 

Naomi neemt van 30 april t/m 4 mei het @museumijsselstein account op Instagram over. 

Een van haar werken die in Ongetemd te zien is Seaweed p.4 (2018)

De Onkruidenier

Een heel bijzonder project tijdens Ongetemd is Sweet Sweat. In IJsselstein gaat De Onkruidenier op zoek naar sporen van de zee. Kunnen we ons als mens aanpassen aan een veranderende leefomgeving? Kunnen we onszelf nog evolueren?

De Onkruidenier is een collectief van kunstenaars Jonmar van Vlijmen (Nederland, 1980), Ronald Boer (Nederland, 1981) en Rosanne van Wijk (Nederland, 1994). Met veldonderzoek proberen ze grip te krijgen op de relatie die de mens heeft met haar natuurlijke omgeving.

Leer De Onkruidenier beter kennen! Ze vertellen uitgebreid over Sweet Sweat, in video, beeld en tekst.  

De eerste Ongetemd Instagram takeover was in handen van De Onkruidenier, van 18 t/m 21 maart.  



Sweet Sweat (2020) foto: Alex van Empel

Johan Rijpma

Johan Rijpma (Nederland, 1984) reflecteert in zijn video's, fotografie en animaties op experimentele en speelse wijze op de relatie tussen controle en de onvoorspelbare gang van het dagelijks leven. Het zijn 'samenwerkingen' tussen de kunstenaar en onderwerpen uit zijn directe omgeving, zoals rolletjes plakband, eetborden en korstmos op stoeptegels. 

Tijdens Ongetemd is bij MIJ Johan's film Tiles (2009) te zien. Vanaf 14 mei is de Instagram takeover in handen van Johan. 

Koen Taselaar

In het werk van Koen Taselaar (Nederland, 1986) begeef je je in een uniek universum. Hij maakt tekeningen, kleurrijke installaties van keramiek en abstracte zeefdrukken. Vorig jaar nodigde het TextielMuseum Koen uit om in hun TextielLab een nieuw werk voor de collectie te maken. Vanaf dat moment behoort ook textiel tot zijn domein. Bij MIJ zie je dit uitbundige wandkleed: After Long Consideration And Soul Searching The Smoking Croissant Turned Out To Be My Mom (2020, courtesy Cokkie Snoei).

Koen neemt van 8 t/m 10 april het Instagram-account van @museumijsselstein over. Luister op izi.Travel naar de audio-opname bij Koen's fantastische tapijt. 

apr 01

Kindermuseum

Kindermuseum

Het is stil in het museum. Dat maken we nooit mee! Normaal gesproken ontvangen we schoolklassen voor een historische les of kunstkennismaking. En veel kinderen komen naar de Club MIJ activiteiten.

Kindermuseum: jouw kunst tentoongesteld

Nu je thuis aan school werkt en er nauwelijks uitstapjes zijn, bedacht Museum IJsselstein iets leuks: pak je tekenspullen, knutselmateriaal, schilderset en/of camera, en ga lekker zelf aan de slag! Neem een foto van je mooiste kunstwerk, en mail het met je naam en leeftijd naar floor.snijders@museumijsselstein.nl. Dan plaatsen wij het hier in ons Kindermuseum. 

Tentoonstelling

Mila van der Hoek (5 jaar) maakt veel kunstwerken en gebruikt plakband als haar belangrijkste materiaal. Hier zien we een 3D-sculptuur dat zelfs geluid kan maken, het is namelijk gevuld met ijslollystokjes.

Mila van der Hoek (5 jaar) creëerde ook deze kleurige collage van een strand met krabben, palmbomen en schelpen.

Romano (9 jaar) heeft deze kleurrijke sculpturen gemaakt. Hij kijkt zelf trots en tevreden, en dat snappen we helemaal! 

Mats Heijnen (4 jaar) maakte een schilderij met plakkaat- en waterverf. Het schilderij heet “Het huis van de 5”, omdat 5 het lievelingsgetal is van de kunstenaar. Mats maakte zelfs een objectbordje bij zijn werk, want een schilderij moet natuurlijk wel gesigneerd worden. 

Kiara van Veen (6 jaar) noemde haar kunstwerk "Lieve Eenhoorn" en vindt dat het in het museum thuishoort door de mooie kleuren en omdat je er gewoon blij van wordt! Het is gemaakt met een air marker sprayer. 

Liva de Jager (10 jaar) maakte een tekening van twee handen die elkaar vasthouden voor haar opa en oma. Dit staat symbool voor wat ze zo graag zou willen in deze bizarre coronaperiode: dichter bij elkaar zijn. Opa, oma en vriendinnen weer een knuffel kunnen geven.

Max Kouters (6 jaar) werkt voornamelijk met wegwerpmaterialen, spullen die normaal in de prullenbak belanden, en maakt daar allerlei voertuigen van. Een mooi voorbeeld van hoe je eigenlijk altijd wel materialen om mee te werken in huis hebt! 

Ben Hoopman (4 jaar) schilderde een boom achter een regenboog. Van een regenboog wordt iedereen blij, zo zegt de kunstenaar zelf. De plaatsing van de boom op de achtergrond en de regenboog op de voorgrond is een bewuste keuze: "Zo vind ik het mooi."

Nina (4 jaar) maakte dit schilderij en noemde het "Aan de Lek". Zelf zegt ze: "Ik ga hier vaak naar toe met mijn mama en mijn papa. Ik vind het daar heel leuk. Lekker spelen met het zand. Kastelen bouwen, schelpen en veren zoeken. De schelpjes heb ik daar gevonden."

Maud Andela (4 jaar) zond dit prachtige schilderij in. Haar juf vertelde over het Kindermuseum, en deze kunstenaar in de dop hoopte dat haar werk ook een plekje zou krijgen. Natuurlijk Maud, zo'n mooi werk moet iedereen zien! 

Bram (6 jaar) maakte dit kunstwerk genaamd "Fantasiedieren". Hij heeft in zijn werk alles wat hij in deze Corona tijd aan opdrachten van school kreeg verwerkt. Zo heeft hij een letter-dier, een sommen-dier, een vormen-dier, dobbelsteen wezentjes en woordjes gemaakt. 

Dimyro (10 jaar) heeft overheerlijke pannenkoeken gemaakt. Deze herinneren hem aan zijn opa, die de allerlekkerste pannenkoeken kan bakken.

Het kunstwerk van Maria (9 jaar) behoeft weinig uitleg. Door de manier waarop het ziekenhuis bijna zijn armen uitsteekt in een omhelzing legt de ze huidige tijd op een mooie manier vast. 

Aeden van Mourik (9 jaar) heeft bewust geen naam voor haar schilderij gekozen, ze wil namelijk dat je zelf bedenkt welke naam het kan zijn. Op deze manier hoopt ze dat ieders fantasie geprikkeld wordt! 

Fenna Heldoorn (8 jaar, bijna 9) zegt zelf over haar kleurrijke werk: "Ik heb de natuur gemaakt, de zon en een meertje, maar wel met andere kleuren want dat vind ik kunst. Het is gemaakt met een teken app." 

Zara Kurdal (10 jaar) heeft een standbeeld voor haar moeder gemaakt. Ze houdt van knutselen, dus toen ze van school de vraag kreeg iets voor het Kindermuseum te maken vond ze dat erg leuk om te doen.

Hier zien we een kunstenaar in actie. Nigel (5 jaar) werkt het liefst met klei en maakt dan mooiste creaties!

Ryan (6 jaar) schrijft "smile" op dit kleurrijke werk. Dat is een boodschap die we goed kunnen gebruiken in deze periode!

Kiron Lucker (4 jaar) is dol op kleur en vooral kleuren mengen! Zelf noemt hij dat 'fantasie maken', een prachtige omschrijving vinden wij.

Ise (7 jaar) werd geïnspireerd door het werk van Elspeth Diederix en maakte dit prachtige werk. Ze heeft het originele exemplaar aan haar juffen gegeven, omdat ze die zo ontzettend mist. 

Het schilderij van Amber Flantua (6 jaar) heet 'De Regenboogzon'. Ze zegt zelf: "Ik vind dat deze in de galerij hoort, want je wordt heel vrolijk van de kleuren." Daar zijn wij het helemaal mee eens Amber. 

Mark (6 jaar) heeft voor het Kindermuseum een schilderij gemaakt. Hij zegt erover: 'Ik vind het zo zielig voor Vincent van Gogh dat zijn schilderij is gestolen, daarom heb ik een schilderij van hem nageschilderd. Op de voorgrond zie je een steen, een mens en gras. Daarachter bomen en bergen.'

Jasper Jansen (8 jaar) maakte dit kleurrijke en abstracte werk voor het Kindermuseum. Zijn werk heeft hij zelf de naam ‘De Rubensstede’ gegeven.

Zusjes Nore (6 jaar) en Vere (4 jaar) hebben samen een Paaskunstwerk gemaakt voor de eenzame ouderen van Isselwaerde. Zelfs hun zusje van 2 maanden heeft een kleine bijdrage geleverd. Een echt familiekunstwerk dus!

Inspiratie

Wat ga je maken voor het Kindermuseum? Heb je nog ideeën nodig? Hier zie je werk van een aantal kunstenaars uit onze huidige tentoonstelling, Ongetemd. Ongetemd gaat over de natuur. Kijk naar buiten, ook daar vind je zeker inspiratie voor jouw kunstwerk!

Koen Taselaar - 'After long consideration and soul searching, the smoking croissant turned out to be my mom' (Courtesy Cokkie Snoei)

Ienke Kastelein - 'Walking with Chairs'

De Onkruidenier - 'Sweet Sweat'

feb 14

Ongetemd | Toekomstbeelden van mens en natuur

Archief

7 maart - 30 augustus 2020

Ongetemd

Toekomstbeelden van mens en natuur

Was te zien van 7 maart tot en met 30 augustus 2020

In de tentoonstelling Ongetemd | Toekomstbeelden van mens en natuur stelde Museum IJsselstein deze vraag centraal: laat natuur zich temmen?  

Werken van de deelnemende kunstenaars verleggen je blik, en zetten de – vaak ongemakkelijke – omgang van de mens en zijn omgeving in een ander perspectief.


Foto: still Maple Tree, Inge Meijer

MIJ (was) tijdelijk gesloten

In de week na de opening bleken gedegen maatregelen in de Covid-19 uitbraak noodzakelijk. Van halverwege maart tot 1 juni zijn de Nederlandse musea gesloten. In de tijd dat het museum gesloten was brachten wij kunstwerken en kunstenaars online naar je toe. Beleef Ongetemd online op deze pagina. 

Over Ongetemd 

Regelmatig wordt er over cultuur en natuur geschreven als twee entiteiten die lijnrecht tegenover elkaar staan. Vooral in een van oudsher aangeharkt land als Nederland. Zo probeert de mens tot op de dag van vandaag de natuur te beïnvloeden, temmen, inperken en naar haar hand zetten. Maar laat de natuur dat wel toe? Misschien laat zij zich wel nooit volledig beheersen. 

Cultuur en natuur zijn geen tegenpolen. Ieder mensenleven is onlosmakelijk met beide aspecten verbonden. Hoe ziet de (nabije) toekomst eruit? Ongetemd verlegt je blik van binnen naar buiten; waar de mens aanstichter is van klimaatverandering, maar tegelijkertijd ook merkt dat niet alles even maakbaar is.    


Deelnemende kunstenaars: 

Elspeth DiederixTanja Engelberts, Ienke KasteleinInge MeijerNaomi Mitsuko MakkelieDe OnkruidenierJohan Rijpma en Koen Taselaar   

Sweet Sweat

In het kader van Ongetemd werkt De Onkruidenier (Ronald Boer, Jonmar van Vlijmen en Rosanne van Wijk) de komende tijd aan een heel bijzonder project: Sweet Sweat. Op deze pagina leer je het kunstenaarscollectief kennen en vertellen ze over Sweet Sweat. Doe mee aan hun zoektocht naar de zee in IJssesltein. 

Wandelen als Kunst

Eveneens speciaal voor Ongetemd organiseert kunstenaar Ienke Kastelein een aantal themawandelingen in en rond IJsselstein: Wandelen als Kunst. Meer informatie over haar wandelingen met gasten als gids (Hans van Lunteren, Nikos Doulos, Wim van Sijl) en workshops Zintuiglijk wandelen vind je hier

Weggeefgroen en stekjesvensterbank

Tijdens Ongetemd fungeert MIJ als plantenasiel: breng of haal gratis een plant, of koop een inheems stekje voor slechts €0,50! Wil je meer weten over Weggeefgroen en onze stekjesvensterbank? Hier vind je meer informatie. 

Nog meer activiteiten

[Uitgesteld] De tentoonstelling Ongetemd wordt omlijst door zo'n 20 activiteiten. We vertonen relevante films, er zijn dansworkshops en er is een interactieve thema avond. Bekijk het complete overzicht en ontdek wat er bij MIJ te doen is!  

mei 13

Empathie | Geen mens is een eiland

Nu te zien

Empathie Geen mens is een eiland

Empathie 

Geen mens is een eiland

3 juli 2020 - 31 januari 2021

Kort voor de zomer opende Museum IJsselstein het eerste deel van deze expositie met een foto-tentoonstelling in de Kasteeltoren en kunstprojecten op diverse andere (buiten)locaties. Sinds 19 september is Empathie | Geen mens is een eiland geheel te zien. De verschillende kunstenaars prikkelen door middel van video, fotografie, installaties en sculpturen het inlevingsvermogen en de nieuwsgierigheid. Kun je meevoelen met de ander?
Kijk. Luister. Want geen mens is een eiland.

Over Empathie | Geen mens is een eiland

We leven in een tijd van sterk individualisme. Een tijd waarin de maakbaarheid van ons menselijke bestaan binnen ons bereik lijkt. Onze samenleving is gericht op ontwikkeling van ‘het zelf’. Denk aan de zegentocht van social media en zelfhulpboeken die niet aan te slepen zijn. Succes is maakbaar en vooral intern te vinden. Graaf diep in jezelf en je leert jezelf kennen. Zoals Plato zei: ‘de essentie van alle kennis is zelfkennis.’ We zijn ervan overtuigd dat de weg naar geluk de weg van zelfontplooiing is. Het ‘wij versus de ander’ lijkt de basis van ons bestaan.   

Maar mensen zijn sociale wezens. We bezitten het bijzondere vermogen om emoties van anderen te kunnen meevoelen. We zijn ook wie we zijn door de aanwezigheid van de ander. We hebben de ander bovendien nodig voor ons voortbestaan. ‘Sociaal en onbaatzuchtig gedrag is minstens zo belangrijk als ‘het recht van de sterkste.’ (Frans de Waal, Een tijd voor empathie) 

Te zien op diverse (buiten)locaties

Deze tentoonstelling beperkt zich niet alleen tot ons museumgebouw - waar je bijvoorbeeld de performance-registratie van Francis Alÿs' When Faith Moves Mountains kunt bekijken. Empathie | Geen mens is een eiland is te zien op verschillende plekken in de IJsselsteinse binnenstad. Zo zijn er foto-exposities in de Kasteeltoren (samengesteld door Koos Breukel) en in het Kronenburgplantsoen (een project van Bernadet de Prins). In het Kasteelpark staat een container waarin een film van Melanie Bonajo draait. Ook bij en in de Oude Nicolaaskerk en de St. Nicolaasbasiliek zie je werk uit Empathie | Geen mens is een eiland, onder meer van Sarah van Sonsbeeck. 

Wil je je onderdompelen in alle facetten van de expositie, dan adviseren we om zo'n drie uur voor je bezoek uit te trekken.

Lees hier meer over alle locaties, kunstenaars en kunstwerken zodat je je bezoek goed kunt voorbereiden. 

Francis Alÿs, Cuando la fe mueve montañas (When faith moves mountains), 2002 | Courtesy the artist and Jan Mot, Brussels

Foto-expositie in de Kasteeltoren

Gerenommeerd fotograaf Koos Breukel stelde een indringende foto-tentoonstelling samen uit eigen werk en dat van collega's. Deze expositie maakt deel uit van Empathie | Geen mens is een eiland en is te zien in onze satellietlocatie de IJsselsteinse Kasteeltoren. Je leest hier meer

Let op: in de weekenden zijn er, bij mooi weer, torenwachters aanwezig en is de Kasteeltoren vrij toegankelijk tussen 13.00 en 17.00 uur. Op onze overige openingsdagen en wanneer het koel en regenachtig is, vinden er vanuit het museum aan de Walkade rondleidingen plaats. Bel eventueel even van te voren naar 030-6886800 voor actuele informatie. 

Paul Cupido, Suave, 2016

Deelnemende kunstenaars

In Empathie | Geen mens is een eiland zie je werk van:
Francis Alÿs, Hans Bol, Melanie Bonajo, Koos Breukel, Sander Breure en Witte van Hulzen, Paul Cupido, Charlotte Dumas, Esiri Erheriene-Essi, Jasper Griepink, Mylan Hoezen, Kasper Jacobs en Frank Koolen, Cuny Janssen, Hans de Kort, Annaleen Louwes, Suat Öğüt, De Onkruidenier, Niels Post, Bernadet de PrinsProposition #2: Making a Salad (Caz Egelie, Sandra Heemskerk, Tim Hollander, Ruben Planting, Lisa Sudhibhasilp, Martha Thissen en Samantha Vlaming), Fedor van Rossem, Joseph Sassoon Semah, Sarah van Sonsbeeck, Martine Stig en Dustin Thierry

Lees hier meer over alle locaties, kunstenaars en kunstwerken van deze tentoonstelling. 

Melanie Bonajo, TouchMETell (still), 2019 | Courtesy the artist and AKINCI

Bekijk hier de trailer van TouchMETell, de film van Melanie Bonajo die draait in de container in het Kasteelpark.

Let op: in de weekenden zijn er, bij mooi weer, beheerders aanwezig en is de filmcontainer vrij toegankelijk tussen 13.00 en 17.00 uur. Op onze overige openingsdagen en wanneer het koel en regenachtig is, vinden er vanuit het museum aan de Walkade rondleidingen plaats. Bel eventueel even van te voren naar 030-6886800 voor actuele informatie. 


No Man is an Island

by John Donne, 1624


No man is an island, entire of itself;
every man is a piece of the continent,
a part of the main.
If a clod be washed away by the sea,
Europe is the less,
as well as if a promontory were,
as well as if a manor of thy friend’s
or of thine own were.


Any man’s death diminishes me,
because I am involved in mankind;
and therefore never send to know
for whom the bell tolls;
it tolls for thee.


Meditation XVII uit 'Devotions Upon Emergent Occasions, and severall steps in my Sickness'


Empathie is een breed begrip. Het is het vermogen om je te kunnen inleven in de gevoelens van iemand anders (cognitieve empathie) of zelfs het daadwerkelijk meevoelen met de ander (affectieve empathie). Het laat het idee los dat een mens puur op zichzelf gericht is, maar onderstreept juist de relatie met de ander. Dat is een wezenlijk onderdeel van ons mens-zijn. Het bijzondere is dat 98% van de mensen het vermogen bezit om zich te kunnen inleven in een ander. Ons brein is voorgeprogrammeerd om contact te maken en we ontwikkelen het al vanaf ons tweede levensjaar.  Mensen zijn van nature in staat om hun omgeving en het gedrag van mensen te interpreteren, aan te voelen en mee te bewegen. In onze huidige samenleving waarin het leven maakbaar lijkt, dreigen deze vermogens verloren te raken.   

Een belangrijke verbindende factor tussen mensen is nieuwsgierigheid. Daar komen ook kunst en empathie samen. Een open en nieuwsgierige houding naar alles wat anders is, zonder oordeel, gaat de vervreemding tussen mensen tegen. Volg de weg van de dialoog en spreek met de ander, maar vooral, luister. Want geen mens is een eiland.  

Suat Öğüt, The First Turk Immigrant or The Nameless Heroes of The Revolution (hier tijdens Framer Framed, 2018 | Foto: Eva Broekema)

Caz Egelie, Something's Coming, 2020 (Open Space Contemporary, Londen | Foto: Sam Nightingale)

Joseph Sassoon Semah, Between Remembering and Retelling, 1989, Collectie Roel Arkesteijn

Joseph Sassoon Semah, Between Remembering and Retelling, 1989 | Collectie Roel Arkesteijn

Meer over Empathie | Geen mens is een eiland


Lees alle informatie over locaties, kunstenaars en kunstwerken.

In september wordt op RTV Utrecht in het kunstprogramma Meer Dan Het Plaatje aandacht besteedt aan Empathie | Geen mens is een eiland. Daarover lees je hier meer. Je kunt dan ook direct de hele aflevering (15 min.) bekijken.  

Met Open Monumentendag, 12 september, werd Sarah van Sonsbeeck's World Flag IJsselstein onthuld. Deze wappert sindsdien boven op de Oude Nicolaaskerk. Van Sonsbeeck ontwierp de vlag speciaal voor deze tentoonstelling. Bekijk een impressie (1:44 min) van die middag, met live muziek van trompettist Eric Vloeimans. 

Op 19 juli zond RTV Utrecht in het programma Route C een reportage uit over het eerste deel van Empathie | Geen mens is een eiland. Dit fragment (3:44 min.) bekijk je hier

Wil je meer lezen over de keuze voor empathie in deze tentoonstelling? Eerder schreef curator Nikkie Herberigs er een artikel over voor het Zenderstreeknieuws. Klik door voor haar Heimwee naar de toekomst.  

apr 28

Zoektocht naar de zee in IJsselstein – De Onkruidenier

Een zoektocht naar de zee in IJsselstein

Ook midden in het land is de zee dichterbij dan je je denkt

door De Onkruidenier

In deze bijzondere en ingewikkelde tijden, zijn veel dingen die zo vanzelfsprekend voor ons waren, plotsklaps veranderd. Elke keus komt samen met een overweging: Kan dit nog wel? Tegelijkertijd kunnen we meer stil staan bij de natuur die zijn eigen ritme volgt en uitbundig bloeit. We hebben tijd om onze omgeving met andere ogen te bekijken en ons te verwonderen over de vierkante meters om ons heen, die daar altijd al waren. Zo dichtbij. We hoeven geen grote afstanden af te leggen om nieuwe dingen te ontdekken. En in onze fantasie zijn immers nog enorme ruimtes te bewandelen.  

De IJsselpoort van Weissenbruch

Op 7 maart vond de opening plaats van de tentoonstelling Ongetemd bij Museum IJsselstein. Daarvoor maken wij - kunstenaarscollectief de Onkruidenier - nieuw werk. Ons project is een onderzoek en zoektocht naar de zee in IJsselstein. Al tijdens de opening werd geattendeerd op een schilderij dat het museum in langdurige bruikleen heeft: De IJsselpoort van de stad IJsselstein, gezien vanuit de baronie IJsselstein door kunstenaar Jan Weissenbruch (1822-1880). In dit schilderij is een ‘strandje’ te zien en redelijk laag water, praktisch naast het museum. Een andere bezoeker vertelde dat er tot 1953 nog altijd eb en vloed in de wateren van IJsselstein was geweest. De watersnoodramp in dat jaar zou aanleiding zijn geweest voor het aanleggen van een stormvloedkering en daarmee zou de invloed van de zee zijn ingeperkt en werd het waterpeil gereguleerd. Zou het dus kunnen zijn dat het eb was op het moment waarop Weissenbruch het schilderij maakte? We drijven weg in onze fantasie. Wat als er daadwerkelijk een strandje in IJsselstein was geweest? Dat je gewoon daar, naast de poort, kon voetenbaden in de golven? Dat er schelpen en krabben aanspoelden door de aanwezigheid van de getijden en een octopus zomaar de straat oversteekt.  

Om dit na te vragen, nemen we contact op met Clarion Wegerif, medewerker van het Waterschap Stichtse Rijnlanden. Zij schreef ons in een uitgebreide email hoe de Hollandsche IJssel vroeger in open verbinding stond met de zee. In 1862 daarentegen werd de Waaiersluis in Gouda in gebruik genomen en werd de Hollandsche IJssel een bovenstrooms kanaal met een gereguleerd peil. Ze vroeg zich af of Weissenbruch het schilderij voor of na 1862 zou hebben geschilderd. Het meest aannemelijk zou het zijn wanneer het ervoor zou zijn geweest. Na de aanleg van de Waaiersluis zou ook kunnen, maar dan wel tijdens een hele warme zomer.  

Dit jaar is de lente alweer warm begonnen. Mogelijk wanneer dit doorzet in de zomer laat het strandje zich dit jaar weer zien, net zoals op het schilderij. De laatste keer dat we in IJsselstein waren vlogen er al meeuwen boven het ‘strandje’ van Weissenbruch. Was dit een teken? Zagen de meeuwen, net als wij, een strandje naast de poort? Werden deze zilte rommelaars aangetrokken door een zoute onderstroom in de lucht die hun zilte smaakpapillen had geactiveerd? Misschien als we de sluiswachter van de Waaiersluis lief aan zouden kijken, dan kunnen we elke 12 uur ofwel de ebdeuren dan wel de vloeddeuren openen. Met de komst van het brakke water en de getijden zouden we een hedendaagse versie van het schilderij van Weissenbruch oproepen. Met een beetje geluk drijven er kwallen en algen mee, daar zijn de meeuwen ook blij mee. De zee is dichterbij dan je denkt.  

De Onkruidenier, kunstenaarscollectief

De IJsselpoort van de stad IJsselstein, gezien vanuit de baronie IJsselstein - schilderij van Jan Weissenbruch

De komende tijd werkt de Onkruidenier (Ronald Boer, Jonmar van Vlijmen en Rosanne van Wijk) aan een heel bijzonder project: Sweet Sweat. Daarover lees en hoor je hier meer.

>> Terug naar de overzichtspagina van de Zenderstreeknieuws bijlage

>